Hz. Âişe validemiz radıyallahu anha demiştir ki:
“Kendisini hiç görmediğim halde Efendimiz’in hanımlarından hiçbirini Hatice’yi kıskandığım kadar kıskanmadım. Zira Resûl-i Ekrem onu sık sık anar, meth ederdi. Ne zaman bir koyun kesip etini parçalasa, Hatice’nin dostlarına da gönderirdi. Bazen onu kıskanıp Resûlullah’a ‘Sanki dünyada Hatice’den başka kadın kalmadı!’ dediğim olurdu. Ancak Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem: ‘O başkaydı; evlatlarım da ondan olmuştu.’ diye Hatice’yi yâd eder, güzel meziyetlerini zikrederdi.”
...bana bir Çin atasözünden bahsetmişti.Atasözüne göre zaman,mekan ve şartlar ne olursa olsun kaderinde tanışmak olan kişileri bağlayan görünmez bir ip vardı.