Tuğba
@__gocebe__
Kendi kendine kalmayı seven, kitaplardan başka dost ve sevgili olmadığına inanan, çocukları, çiçekleri, türküleri ve kuşları seven insanlardan bir insan. Sade vatandaş. Okudukça cahilliğini gören bir okur.
Şu anda okuduğu kitaplar
Pek çok kez bazen isteyerek, bazen istemeyerek korkulara güzel bir maske giydirdim (aşka, ahlaka ve hastalığa) ve böylece hayata tahammül edebildim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Kulak verin be çocuklar, son öğütlerimi dinleyin: Canlılara göz kulak olun, yani öküzlere, koyunlara, eşeklere... Öyle sanmayın, onların da canı var, onlar da insandır, sadece post giymişler ve konuşamıyorlar; eski insanlardır onlar, yiyecek verin. Zeytinliklere, bağlara da göz kulak olun; size meyve vermelerini istiyorsanız onları gübreleyin, sulayın, budayın; onlar da eski insanlardır, ama çok eski ve hatırlamıyorlar; oysa insan hatırlar, zaten onun için de insandır. Dinliyor musunuz, yoksa sağırlarla mı konuşuyorum?"
Aletlerimi topluyorum: görme, duyma, tat alma, koku alma, dokunma, beyin... Artık akşam oldu, günlük iş bitiyor, tarlafaresi gibi evime, toprağa dönüyorum.
Hep büyülü olan gözlerim içi bal ve arı dolu uğultulu beynim...
"Ne diye ağlıyorsun? Ne olacaktı yani? Öldü işte, hepimiz öleceğiz!"
Ben onun sarı saçlarını, beni öpen kırmızı dudaklarını, o iri gözlerini hatırlıyordum... ve şimdi...
"Ya saçları," diye bağırdım, "dudakları, gözleri?.."
"Gitti onlar, gitti... Toprak yedi onları..."
"Neden? Neden? İstemiyorum ben!.."
Dayım omuzlarını kaldırdı:
"Büyüyünce neden olduğunu anlarsın!"
Ama, hiçbir zaman anlamadım. Büyüdüm, ihtiyarladım, asla anlayamadım.