İlk defa kan kusmuştum. Karın üstüne dev bir
yükselen güneş bayrağı çizmiştim. Bir süre orada çömeldim, iki elimle temiz karı alıp ağlarken yüzümü onunla yıkadım.
Yoşiko yalnızca kirletilmemiş, güveni de sarsılmıştı. Bu bana öyle dayanılmaz bir acı verdi ki yaşamaya devam edemeyeceğimi düşündüm. Yoşiko nun saf ve masum güveni,
ormanın derinliklerindeki bir şelale kadar temiz ve ferahlatıcıydı. Bir gecede pis, sarı lağım suyuna dönmüştü. Baksana!
O geceden sonra Yoşiko benim en ufak bir gülümsemem ya
da kaş çatışım karşısında titrer oldu.