Dünyanın bir sahne, hayatın bir oyun olduğu metaforu, postmodern dünyada metafor olmaktan çıkar ve oyunun, sahicinin yerine geçtiği bir sürece evrilir.
Şimdi, dizlerime biraz dermanTanrım!
Bir yol bana ve kuşanarak tüm hevesimi
yollar yorulsun ayaklarımdan evvel.
Kaybolacak kadar yürüyeyim bu yolda
kendimi de ardımda bırakarak.