Dünyanın bir sahne, hayatın bir oyun olduğu metaforu, postmodern dünyada metafor olmaktan çıkar ve oyunun, sahicinin yerine geçtiği bir sürece evrilir.
Şimdi, dizlerime biraz dermanTanrım!
Bir yol bana ve kuşanarak tüm hevesimi
yollar yorulsun ayaklarımdan evvel.
Kaybolacak kadar yürüyeyim bu yolda
kendimi de ardımda bırakarak.
Döndün bir köşesinden yalnızlığımın
kalbimin her sokağında ayak izlerin var
yanılgıysan eğer bunu ben de bilirdim
akşam iner gibi ömrüme usul ve hazin
gün bitti, ardında keşke hiç karşılaşmasaydıklar
o vakit kendimce ölebilirdim.