Adem Alver

Kendi kendine acıyordu, sevebileceği ve sevilebileceği bunca zamanın boş yere, kimseye faydası dokunmadan geçtiğine üzülüyordu.
Sayfa 765·Kitabı okudu
Reklam
Yüzü şöyle diyordu: “Sormaya ne gerek var? Bilinmemesi imkânsız bir şeyden şüphe etmeye ne gerek var? Hissedileni sözlerle ifade etmek mümkün değilse konuşmaya ne gerek var?”
Sayfa 709·Kitabı okudu
“Bırakalım ölüleri ölüler gömsün, hayattayken yaşamak ve mutlu olmak gerek."
Sayfa 693·Kitabı okudu
Ağlayacağı hiçbir şey yoktu ama ağlamaya hazırdı.
Sayfa 692·Kitabı okudu
Öldürebilir, çalabilir ve yine de mutlu olabilirdiniz…
Sayfa 511·Kitabı okudu
Reklam