Yetim kalmış çiçekler sana meftun bakardı
Yuvanda gül kurusu bakışların kokardı
Tenhâda çoğaltırdın gözlerini kimsesiz
Gözlerin başkası için ağlardı sessiz
Bereket dağıtırdın çocukların kalbine
Sonbaharına erip döndürüldün Rabb'ine
Kör bakmayı bilmezdin; özde ruhun yanardı
Rüzgâr, yağmur ve güneş seni meczup sanardı
Bir bak yurduma, nasıl devrilmiş yere dağlar
Her köşede bir masal, eski bir ninni ağlar
Feryadımı kanayan bulutlardan duy anam
İhanet kurşunuyla vurulmuşum vay anam