Bedia Yılmaz
@_bedis_
Avukat katibi
Sakarya
Sakarya, 20 Mart 1983
341 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
açılış cümlesini kitaptan alıntı ile yapacağım; "işte karşınızda tüm yönleriyle insan, suçlu kendi ayağıyken ayakkabısına kızıyor." Beckett, bu kitabında hiç bir şey yazmayarak o kadar çok şeyi anlatmayı nasıl düşünmüş, nasıl tasarlamış, nasıl yapmış aklım almıyor. bildiğim tek şey harika bir kitap olduğu.
epey oldu bitireli fakat senenin son #tavsiyekitap paylaşımı bu olsun istedim. Zira tam olarak içimizdeki bizi dışa vuruyor. tıpkı biten yılda içimizden ve hayatımızdan geçen hayallerimiz ve gerçeklerimiz gibi.
mesela biz bir şeyler istiyoruz oluyor ya da olmuyor, seviniyor ya da üzülüyoruz, hırslanıyor ya da vazgeçiyoruz. biz bir şeyler yapar ya da yapmazken hayat aynı stabilde akıp gidiyor.
örn;
. bir şey söyle de ne söylersen söyle!
. şimdi ne yapıyoruz?
. godot’yu bekliyoruz.
. doğru.
Backett, kitabında geçen 'Godot'nun tanrı olmadığını söyler. 'Tanrı olmasını isteseydim Godot yerine Tanrı yazardım.' der. burdan yola çıkarak Godot'nun, tutkulu bir aşk, esaslı bir kariyer, harika bir aile, sevimli arkadaşlar, bol para, mutluluk, sağlık, huzur vs gibi beklenti içerisinde olduğumuz her şey olduğunu öne sürebiliriz.
Karakterlerin diyaloglarında ise şahane bir varoluşsal sorgu yatıyor. o basit gibi görünen derin cümleler sizi zaman zaman güldürse de çoğunlukla derinden nefes alma ihtiyacı hissettiriyor.
kitapta hayatımızın kıpkısa özetini çerez gibi okuyor, bittiğindeyse uzun uzun sindirmeye çalışıyoruz.
ha bu arada;
godot’yu beklerken = o gemi bir gün gelicek
son bir alıntı bırakmak istiyorum
"dünyadaki gözyaşı miktarı sabittir. ağlamaya başlayan biri için bir yerlerde bir başkası keser ağlamayı. aynı şey gülmek için de geçerlidir.
mutlaka okuyun. tekrar tekrar okuyun. zaten kısacık b'şiy, okuyun. ben şimdi filmini, fırsat bulunca da tiyatro gösterisini
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10 öyküden oluşan, asla bitmemesi gereken; vurmadan, kırmadan bizi bize anlatan, nâ-hoş durumları hoş cümlelerle betimleyen harikulade bir kitap.
Kendinizi yakın geçmişiniz ve uzak geçmişiniz arasında seyahat ederken bulacaksınız. yaşamamış olsanızda dedelerinizden, nenelerinizden ya da komşu teyzelerinizden duyduğunuz anıları yaşıyor gibi olacaksınız.
kalabalık içerisindeki yalnızlığı, toplumsal çöküşü, bireysel çöküşü, ruhî bunalımı, içinden çıkılmaz durumları vs vs yüzünüze çarpa çarpa anlatan yazıların aksine tatlı ve akıcı bir şekilde işlenmiş bulacaksınız. o sorunların hepsini kucaklayıp severek çözmek isteyeceksiniz.
güzel betimlemeleri sayesinde o anda, o odada, o sokakta, o yerde olacaksınız. bazen kendinizi ceviz masanın üzerinde duran tozlu biblo, bazen hakimin karar anında vurduğu tokmak sesi, bazen de kahramanın zihnindeki çaresizlik gibi hissedeceksiniz.
öykülerin her biri ayrı bir insan, ayrı bir dünya olmasına rağmen birbiriyle bağlantısı olması da diğer bir güzellik. tıpkı gerçek yaşamda olduğu gibi.
kitabı kısaca özetlemem gerekirse, içerisinde geçen "o kadar güzel bir andı ki, hafızasının köşesini kıvırdı." cümlesi gibi diyebilirim.
mutlaka okuyun, seveceksiniz.
ZezeEdebiyat
#okudumbitti
Şeker Portakalı / Jose De Vasconelos
okudum, bitti. bitti ama beni de bitirdi.
**
bazı kitaplar için okunacak zaman vardır. alırsın kitabı, durur kütüphanede. arada gider eline alırsın, bakarsın sayfalarına, usulca yerine koyarsın. öyle "yolda okurum yea" diyerek günlerce çantanda taşımazsın. taşıyamazsın...
sonra günü gelir. kitabı okuma günü. yine kütüphanenin yolunu tutarsın. bir ritüel gibi. alırsın kitabı, bir solukta okusun.
okursun ama ne okumak. defalarca okumuş gibi. hep aklındaymış gibi. sanki sen yazmışsın gibi. yahut sanki sen yaşamış... gibi.
kitapta bir çok pencere vardır. seni ordan oraya sürükler. başka başka baktırır hayata. çokça ayna vardır mesela. bir o taraftan, bir bu taraftan bakar kendini görürsün o aynada. üstelik bunu minicik bir bedenle yaptırır, şaşıp kalırsın kitap başında.
öyle bir kitap bu. pek sevdim ben.
küçücük bir dünyadan kocaman ve çırılçıplak dersler veren kurguları seviyorum. batmıyor anlıyor musunuz? batmıyor. bahsi geçen mevzular adeta kişisel geliştirici. İnanın Kişisel gelişim kitabı olarak okusam 'öeh' der bırakırdım. çünkü o tür kitaplar güzel iz bırakmayı bilmiyor. fakat bu tür kitaplar harika izler bırakıyor. şahane bir şekilde izlerin üzerinden geçiyor, aydınlatıyor. hasılı; iyi geliyor.
etrafının kendisini azarlaması nedeniyle içimde şeytan var benim diyen, öte yandan öğretmeninin masasında çiçeği eksik etmeyen minnoş bir Zeze'nin hikayesi bu. yoksulluğa batmış kirli bir dünyada ışık buluyor, zaman zaman ışık oluyor Zeze. sevilmediği için yılmıyor, sevgiyi arıyor ve buluyor bu Zeze. hem düşman topluyor hem en azılı düşmanından en kuvvetli dostu çıkartıyor bu Zeze. bazen dayak yediği kişinin halini anlamaya çalışıyor bazen de hiç olmadık insanları kudurtuyor bu Zeze. hem kendine yaşıyor hem