bizim doğumumuz, bizim yaşamımız Allah'ın adıyladır. biz ezanı duymasak nevrimiz döner, biz Kur'an'ı dinlemezsek aşkımız söner, biz namaz kılmazsak yaşayamayız, ölürüz.
gerçekten de insan bulutların üzerinde kuşlar gibi uçmayı, suların altında balıklar gibi yüzmeyi öğrendi ama Kur'an'dan ve Hz. Peygamber'in aydınlık yolundan uzak kaldığında, bu yeryüzünde "insan gibi" yürümeyi unuttu.
şu gerçeği itiraf etmeliyiz ki bizler çoğunlukla en uzak yerde bulunan bir ailenin özel hayatını bildiğimiz halde oturduğumuz yerin bir saat ötesini bilmeyiz.
yirmi yaşında olmadığımız halde bizler de mutlu olduğumuz anları gözden geçirsek, bütün kâinatın karşısında titrediği şu kelimeye ulaşmaz mıyız? "hiç!"