İçimdeki acıyı nasıl açıklasam bilemiyorum ama " sanki o zaman dünyanın başındaymışım da , şimdi ise dünyanın sonuna doğru yalın ayak yürüyormuşum gibi bir etki var üzerimde."
İnsanın duygusal olarak katmanlar inşa ettiğini düşünüyorum; bir çeşit kalkan. Ele tutamazsın, gözle göremezsin ama oradadır. Her bir katman küçük birer yıkımdır. Her seviyeyi geçtikten sonra yıkımlar ve katmanlar büyür; dağların zirvesine çıkarken karşılaşılan zorluklar misali. Bunu nasıl anladım biliyor musun? Bir videoya denk geldiğimde, başkası hissettiklerini paylaştığında “aaa” diyorum, ben bunu yaşamıştım. Lise yıllarımda. Belki de benim lise yıllarımda yaşadığım o en baştaki katman, başkasının en son katmanıdır; üstelik benden yaşça büyük birinin.