Çocukluğumun geçtiği o park… biraz kırgın, biraz mutlu bir hatırlanma.
Sanki zaman orada daha yavaş akıyor, gülüşler hâlâ ağaçların gölgesine sinmiş gibi.
Ben her geri döndüğümde, hem kendime rastlıyor hem de içimde unuttuğum bir şeyi eksik buluyorum.
içimde bir yer hâlâ orada kalmış gibi.
O parkın ışığı, o sesler, o yarım kalmış gülüşler
zamanın içinden sızıp ara ara bana dokunuyor.