Ah! Kibir ve tutkuyla gözünün döndüğü o canavarca anda nasıl da dua etmişti, portre gelip geçen ömrünün tüm yükünü sırtlasın da kendisi ebedi gençliğin olanca ihtişamını sürsün diye. Tüm hüsranlarının sebebi oydu. Oysa işlediği tüm günahların cezasını anında çekseydi onun için çok daha iyi olurdu. Ceza çekmenin insanı arındırıp temizleyen bir yanı vardı. İnsanın hakkaniyetli bir Tanrı' ya ettiği dua "günahlarımızı bağışla" değil de, "yaptığımız kötülükler için bizi cezalandır" olmalıydı.
Herkes kendi hayatını yaşıyor ve bu hayatı yaşamanın bedelini ödüyordu. Acı olansa, insanın çoğu zaman tek bir hata için cok fazla bedel ödemek zorunda kalmasıydı. Aslına bakılırsa, insan tek bir hata içn sürekli bedel ödeyip duruyordu. Kader, insanla olan alışverişinde alacak defterini hiçbir zaman kapatmıyordu.