Reklam
Hayatı o kadar çok iskaladığımızı
düşünüyorum ki. Hayata anlam katmaya çalışırken hayatın kendisini yaşamayı unutuyoruz. Anlamlı bir yaşam uğruna mücadele ederken bazen işin öznesini, yani yaşamın kendisini araçsallaştırıyoruz. Mutlu olmayı ya unutuyoruz ya da mutluluğu anlamlı bir hayatın "büyüsünü, kutsiyetini" bozacak olan gamsızlık olarak düşünüp olabildiğince uzak durmaya çalışıyoruz. Kronik mutsuzluklarımıza umarsızca çözüm arayıp duruyoruz sonra. Anlam ile mutluluğun bağını koparıp
çırpına çırpına boğuluyoruz bunalımlarımızda.
... Belki de her insan bedeni tamamlanmamıș anlamlar mezarlığıydı. Kaçınılmaz olana doğru her saniye biraz daha yaklașırken bir yandan tamamlanır diğer yandan eksiliriz...
"Ölüm yaşam kadar eski bir kavramken, yaşam kadar doğal ve kaçınılmazken, yaşamı hep kendimize, ölümü başkalarına yakın görürüz. Nedense ölüm hep dıșımızda, bizden uzak ve yabancıdır. ÖLEN her zaman başkasır, bizzat kendimiz ölmeyiz."
"Bazen kafamızdaki karmaşayı gidermeden yaşamaya devam edemeyiz; bazen gidersek bile devam edemeyiz. Hayat kafamızın içindeki midir? Dışındaki mi? Çoğu zaman bilemeyiz. "
Reklam