Uzağa, çok uzağa, hiçbir şeyi görmeyeceğim, duyamayacağım insansız bir dünyaya...
Reklam
Mutluluk varabileceğimiz bir son durak değildir. Ken-
dimizi mutlu hissettiğimiz ilk anda bunun hiç bitmesini istemeyiz ama bitecek. Aynı yoğunlukta ve kesintisiz bir şekilde mutluluğu hissetmek imkansızdır. Duygularımızın yoğunluğu geçtiğinde tekrar aynı şekilde mutlu hissetmek için uğraşacağız ama bu çoğu zaman mümkün olmayacak. Bu durumda yeni arayışlara gireceğiz, böylece yeniden başlayacak
mutlu olma mücadelesi. Imkanlarımız varsa belki birkaç defa daha yakalayacağız mutluluk kuşunu. Bu da bir yere kadar tabii. Sonrası bir çaresizlik, imkansızlık ve kabulleniş hali olacak. İşte bu noktada bir teslimiyet duygusu gelişecek ve "normal" insan olacağız. Mutlu olma ihtimali mucizelere kalmış "normal bir insan".
youtu.be/hgtnjknRHGg
Bu dünyada herkes birşey olmaya çalışırken, sen hiç ol... Menzilin yokluk olsun. Insanın çömlekten farkı olmamalı, nasıl ki çömleği ayakta tutan dışındaki biçim değil, içindeki boșluk ise, insanı ayalta tutan benlik zannı değil hiç'lik bilincidir...