Kızıyoruz etrafımızdadaki insanlara, onların yaptıklarına ve bize yapmış olduklarına. Keşke hiç dünyaya gelmeselerdi diyoruz böyle bir yetki ve hakka sahipmişiz gibi. Kendimizden başka herkesi otekileştiriyor, onların da bizim gibi davranmalarını bekliyoruz. Işte kendimize verdiğimiz en büyük ceza budur belki de. Başkalarından bizim gibi davranmalarını bekleyerek aslında kendimize gecikiyoruz. Kendimize yaptığımız en büyük haksızlık budur belki de...
Düşmekten ve kaybetmekten korkuyoruz.Elimizdekilere sahip çıkmak ve daha fazlasına sahip olmak üzere kurmuşuz düzenimizi.Kaybetmeyi, tökezleyip düşme ihtimalimizi yok sayıyoruz zihnimizde var ettiğimiz dünyada.Yerçekimini ortadan kaldırdığımız bir dünya var etmişiz kendimize.Hiç düşmeyecek, hiç kaybetmeyecek ve hiç sarsılmayacakmışız gibi bir dünyada görüyoruz kendimizi.Ve düşmek bu nedenle sarsıyor bizi.