kimi gün dünya haritasını gözümün önüne getiriyorum, sonra da üzerine seni uzatıp düşünüyorum: bu dünyada benim ayakta kalabileceğim alanlar senin haritada vücudunun örtemediği yerler.
çaba gösterirken en uzağa gitmeye hiç gerek yoktur. güneşin göbeğine uçmak anlamsızdır, bu dünyada kendine tertemiz bir yer bulmak, arada sırada oraya ışıyan güneşi içine çekip ısınmak yeterlidir.
gerçekten insan en iyi dostunun sefil olduğunu görmekten hoşlanır; dostluğun çoğu da bu sefillik üzerine bina edilir; bu da tüm akıllı insanların bildipi çok eski bir gerçektir.