Saat 3.58 uyumak zor geliyor. Artık sabah namazının verdiği o ferahlık yetmiyor. Rabbim den de uzak düştüm sanki. Kalbim çığlık çığlığa. Artık kulağımda sesi yükselen bir ezan yok. Tek başımayım bu bir aydır... Kimsesizim. Hani desem ki arkadaşa ihtiyacım var, yok aslında hiç gerek yok.. Ama, ama bir dost gerekli bence. Emin değilim.. Nasıl bir dost olabilir? Ne yapabilirim onunla? Dertleşmek, gezmek, beraber şarkı dinlemek... Yok ya benlik değil bu işler. Bir dost lazım bana, öyle güzel bir dost ki sadece seyre daldığımda bütün dertlerimi unutayım. Tek kelime söylemeden içimi ferahlatayım. Beraber gezinirken gözlerimi kapatıp kendimi ona bırakayım. Ama en önemlisi öyle bir dost lazım ki bana kalbimi aslında yanına bırakıp arkama bakmadan gittiğimde kırılmayacağını bilecek kadar güveneyim. Varsa böyle bir insan hiç karşıma çıkmadı şuana kadar, daha çıkar mı onuda bilmem açıkçası... Sizce var mıdır böyle dostlar?