Kürdistan' ın anneleri , onlar direnişin sembolleriydiler , yeri geldi Rindêxan olup Malabadi'den kendilerini teslimiyete karşı sulara bıraktılar, yeri geldi Munzur' un gelinleri oldular.Hakkari mağraların da düşmana inat saç örgülerini birbirine bağlayıp halaya tuttururcasına sümbül oldular bazen de acısı yüreğinde sözü sessiz ve yakınmasız göz yaşlarıyla damla damla döktüler. Zarife oldular. Kürt anaları acıyı bilir onlar acıyla yoğrulmuş bu topraklar son tanrıca kalıntıları der onlara önderlik ondandır azimleri , bitmez tükenmez direniş duyguları güçleri.
Her bitki kendi kökleri üzerinden yeşerir. Kendi kökleri üzerinde yeşermeyen her bitki köksüzdür,köksüzlükte kültürsüzlüktür.Kültürel değerini yitirmek kendi köklerini yitirmektir.kendi köklerini yitiren ya kurur ölür, ya da başka kökler üzerinde yeşerir ki , buda piçleşmedir. Bu açıdan başka bir kültür içinde erime , kültürel ,ulusal ve kimliksel açıdan bir yabancılaşmadır , piçleşmedir...