Aksine ilk defa yalnız olmadığım için mutluyum. On gündür tek kelime etmedim. Aslında yıllardır etmedim... Sonrasında çok zor oluyor, belki de her şeyi içinde tutmaktan çoktan boğulduğun içindir... O kamarada... O mezarda daha fazla kalamadım. Yapamadım... İnsanlara da katlanamıyorum çünkü tüm gün kahkahalar atıyorlar. Buna da şu anda dayanamıyorum... Gülüşlerini kamaramın içinden bile duyuyor ve kulaklarımı tıkıyorum... Doğrusu siz de bilmiyorsunuz. Zaten bu yabancıları niye ilgilendirsin?
Üç gün boyunca denedim bunu. Kaderime boyun eğerek insanlara, denize baktım ama deniz hep aynıydı, mavi ve boş, yalnızca güneş batarken bir anda tüm renklere boyanıyordu.