Selam 1K… Nasılsınız?? Umarım iyisinizdir. Bugün “yalnızlık” dediğimiz kavramı ele almak istiyorum. Yalnızlık nedir?? Bilinçli bir tercih mi, yoksa dışlanmışlık hissi mi?? İnsanı mutlu eden bir durum mu, yoksa üzen bir hâl mi?? Bana kalırsa yalnızlık, bireyin en huzurlu olabileceği konumlardan biri. Neden mi?? En başa, doğduğumuz ana gidelim: Bu dünyaya tek başımıza geliriz. En sona, ölüme baktığımızda da yine aynı şekilde yalnızız. Hatta inanan bir birey için daha da ötesi vardır; hesap verecek olan da yalnızca kendisidir. Hayatın bu iki kesin gerçeği arasında, “ömür” dediğimiz kısa yolculukta insanlarla bağ kurarız. Çünkü insan sosyal bir varlıktır. Ancak sosyalliğin içinde bile insan, kendi yalnızlığını koruyabilir. İster insanlarla iç içe olup kendi alanını muhafaza eder, ister zaman zaman herkesten uzaklaşıp yalnızlığının tadını çıkarır. Yalnızlık denince çoğu insan ürperir. Çünkü bir başkasıyla iletişim kurmadan var olabilme fikri zor gelir. Oysa çoğu zaman fark edilmeyen bir gerçek vardır: İnsan, özünde zaten yalnızdır ve bu yalnızlık kaçınılmazdır. Hayatımıza giren insanlar ise bu yolculukta bize eşlik eden yol arkadaşlarıdır. İşte “bilinçli yalnızlık” tam da burada başlar. İnsan, bu farkındalığa ulaştığında başkalarına bağımlı olmadan da var olabileceğini anlar. Yorulduğunda geri çekilmeyi, kendine dönmeyi ve iç sesini dinlemeyi öğrenir. Bu bir kaçış değil, aksine kendine yapılan en büyük yatırımlardan biridir. Kısacası yalnızlık, korkulması gereken bir boşluk değil; doğru anlaşıldığında insanın kendini bulduğu en derin alanlardan biridir. Hepinize huzurlu akşamlar diliyorum…
Bugün annemi kendi ellerimle mezara koydum son kez öptüm son kez elini sıktım. Bana en son oğlum ben Allah'tan ölüm istiyorum demiştin. Annem canım annem iyiki beni sen büyüttün iyiki senin oğlunum.Allah senden razı olsun annem. Peygamber efendimizi (sav) çok severdin ve eşlerini ve kızlarını. Fatıma annemizi çok severdin. Rabbim seni peygamberimize (sav) ve eşleri ve kızlarına komşu eylesin. Mekanın cennet olsun annem.