Xwendevanekbêpirtûk
@_delalok
Paramedik / Doğubeyazıt ASHİ
Dokuz Eylül
Hilwan
7 Haziran 2000
95 okur puanıHaziran 2020 tarihinde katıldı
Seni daha çok, kendi hayatımdan daha çok seviyorum sevgilim, seni ilk günkü gibi, bana gülünü verdiğin o anki gibi seviyorum.
Aşk insanı mahvedebilir, tekrar ayağa kaldırabilir ve yeniden dağlayabilirdi; bugün beni yarın seni ve ertesi gece onu sevebilirdi, işte böyle istikrarsızdı. Ama kırılmaz bir mühür mumu gibi sağlam kalabilir, ölüm gelip çatana kadar sönmeyen bir ateş gibi yanabilirdi de çünkü bu kadar sonsuzdu işte. O zaman aşk nasıl bir şeydi?
Evet, aşk neydi? Güllerin arasından esen bir rüzgar, yok yok kandaki sarı fosforlaşma. Aşk yaşlıların kalbini bile yerinden hoplatan cehennem ateşi sıcaklığında bir müzik, akşam çökerken kocaman açan bir papatya ve bir dokunuşta, bir nefeste kapanan anemon çiçeğiydi..
Onu bekliyorum, evet, her gün, her an bekliyorum, ama tuhaf bir bekleyiş bu. Umutlanmadan hatta sanki hiç önemsemeden bekliyorum. Bir üzüntü hissetmiyorum artık. Bu bekleyişin en önemli yönü, sürekli bir durum olması; düşüncelerimin, hayatımın doğal bir parçası gibi.
