Hayatta vedalaşmak her zaman mümkün olmaz.Ölüm aniden çıkagelirse, geriye sadece ölenle vedalaşmak kalır. Veda tarzı da daima ölümün ne olduğuna ve onun arkasından neyin geldiğine tasavvurularımızla ilgilidir
Hayatın sunduğu bütün güzellikler içinde her şeyden güzel olanı, oydu benim için. Bu da hiçbir zaman sona ermemeliydi. Fakat sona erdi ve o benden önce gitti. Şimdi nasıl cereyan ettiğini biliyorum. Kavranamaz olanı, en yakından yaşadım. ölüm bana ancak kendi ölümümde daha fazla yaklaşabilirdi. O zaman da ona giden köprü olur. Benim o eşiği aşmam gerektiğinde, öteki boyutta beni sevinçle karşılayacak birisi bekliyor olacak. Oranın neresi olduğunu tam bilmesem de, o orada olacak.
Sartre'ın , "Başkaları cehennemdir," sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır -ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür- bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür..
Bazen en kalabalık ortamlarda bile kendinizi yalnız hissettiğiniz olur. Bütün evrende sizin varlığınızdan haberdar olan tek kişi yine sizmişsiniz gibi. Bu, yalnızlığa giden yolun her bir taşını kendinizin ördüğü...