İnsanların neden ve ne için olduğunu bilmeden hayatta çocuk yapmaktan başka amaçları olmaması ne kadar üzücü. Nihai bir amaca, son bir nedene inananlar, soylarını devam ettirmek için derler ama bu amacın ne olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktur ve sanki evrenin tek ve son umuduymuş gibi soyu devam ettirmenin hangi uğurda yapıldığını kendilerine hiç sormamışlardır.
Hayat, karşılaşmalar ve vedaların sessiz dengesiyle örülü bir yolculuk..
Bazı insanlar hayatımıza girer; bize gülüşler, umutlar ve sıcak anılar bırakır. Onlarla kurduğumuz bağ gerçek, paylaştığımız sırlar samimidir. Ama bazı hikayelerin bir ömrü vardır; bazıları kısa, bazıları ömürlük... Yine de hiçbiri boşuna yaşanmaz.
Kimi yanımızda kalır, kimi ise yavaşça uzaklaşır. Arkalarında yalnızca kalbimizde yankılanan tatlı anılar kalır.
Ve biz zamanla öğreniriz ki, herkes sonsuza kadar bizimle yürümek için var olmaz. Kimi kendimizi daha iyi tanımamızı, kimi neyi isteyip istemediğimizi görmemizi, kimileri de dersler çıkarmamızı sağlamak için hayatımıza uğrar. Her birinin hayatımıza değmesinin bir anlamı olur.