Hülya
@_dosto
Yaşarken, sürekli düştüğünü göreceksin-
çeşitli yüksekliklerden çeşitli derinliklere...
Yaşamın, düşüşün olacak.
Oruç Aruoba
321 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Beyoğlu Rapsodisi, Ahmet Ümit’ten bitirdiğim ilk kitabı. Kayıp Tanrılar Ülkesi’ni de okumuş ancak bitirememiştim.
Kelimenin tam anlamıyla bayıldım. Yıllar önce kitap okumaya ilk başladığım zamanlarda bir polisiye yazarı olan Tess Geritsen ile başlamıştım bu serüvene. Sonra ara ara çerez niyetine okuduğum polisiye romanlar olsa da bu kitap bana eski, ilk kitap okuma hevesimin başladığı zamanlardaki canlılığı, tadı verdi tekrardan.
Ahmet Ümit’in sonunda okurlarını şoke edeceği kitabı, olay örgüsüne girene kadar karakterleri, kitabın adını aldığı o muhteşem, git git bitmeyen (ya da kitapta oku oku bitmeyen) Beyoğlu’nu öyle güzel anlatmıştı ki kitap sizi esir alıyor, o sokaklarda sizde dolaşıyorsunuz. Kitabı elimden her bıraktığımda bir boşluğa düşüyordum. Kenan, Selim, Nihat ve Katya’nın olduğu dünyadan ayrılıp okumadığım zamanlarda beni o dünyaya çeken bir hisse kapılıyordum. Bir an önce işlerimi bitirip kitaba dönmek için sabırsızlanıyordum. Ahmet Ümit okuyucuyu böyle ele geçiriyordu. Betimlemeleriyle, anlatış tarzıyla, gizemiyle okuyucuyu kitabın bir parçası haline getirip kopmanıza izin vermiyordu.
İnanılmaz sürükleyici, akıcı bir kitap. Kesinlikle şans tanınmalı. Ben de en kısa zamanda diğer kitaplarından devam edeceğim, resmen polisiye roman zevkimi yerine getirdi bu kitap. :)
Merhabalar.
Dorian Gray'i, izlediğim yabancı bir dizi sayesinde duymuştum. Aslında orada, kendi portresini herkesin görebileceği bir yere asmış, asil, güzelliği sayesinde kendini beğenen bebek
İlk incelememi bu kitap ile yapmazsam başka hiçbir kitapla yapamayacakmışım gibi geliyordu. Yarım saat önce bitti kitap ama hissettirdikleri hâlâ son sayfadaymışım gibi, son sayfadaki karların altındaymışım gibi.
Öyle hüzünlü bir kitap ki, 'Artık biter, değil mi?' dediğimiz bir sürü sıkıntıdan geçiyor Kenan ama bittiği gibi yenisi başlıyor, hepsi de Kenan'dan bir parça alıp götürüyor, bitiriyorlar Kenan'ı. Canım Kenan. Ve canım Sado. Babasından geçen acı kaderin peşini bırakmadığı canım Sado, aynı acıyı iki defa yaşayan Kemanî Kenan'ın Kemanî oğlu... Kalbimin ta orta yerine bir çuval dolusu hüzün bırakıp gittiniz. Gidin, hikayenizi başkaları da okusun, öğrensin, kim bilir belki bir gün yine birileri 'Akşama kemanı kap gel.' der, baba oğul 'Uzayıp giden o tiren yolları' nı söyler, çalarsınız... Hoşça kalın.
