Merhabalar. Dorian Gray'i, izlediğim yabancı bir dizi sayesinde duymuştum. Aslında orada, kendi portresini herkesin görebileceği bir yere asmış, asil, güzelliği sayesinde kendini beğenen bebek yüzlü biri olarak izlediğimde bu karakterin aslında Oscar Wilde'ın ellerinden çıktığını bilmiyordum; sonradan öğrendim. Ve kitaba merakım o zaman başladı, sürekli bir alma çabasına giriştim, sonunda okumak kısmet oldu. :') Açıkçası kitabı duyduktan sonra Dorian Gray'in çok mükemmel bir adam olduğunu düşünmeye başladım. Neden bilmiyorum ama öyle bir his vardı içimde. Aslına bakarsak gerçekten de öyle mükemmel bir adam. Wilde'ın muhteşem betimlemeriyle bunu çok rahat anlıyorsunuz ama her şeyin dış güzellik olmadığını artık herkesin bildiği şu zamanlarda, okurken sizi etkisi altına alan Dorian'dan bir süre sonra nasıl kurtulduğunuzu bu düşünce sayesinde fark ediyorsunuz. Kitap, daha ilk sayfalarında sarıyor sizi. Lord Henry ve Basil Hallward'ın konuşmalarıyla başlayan kitapta benim ilgimi çeken ilk kişi Basil'di. Daha sonra düşüncelerinin çoğunu bencil ve kibirli bulduğum Lord Henry'e bir takım antipatik düşünceler beslediğim sırada yazarı estetizm akımında okuduğum aklıma geldi. Ve bu düşünceyle okumaya devam edince "Sanat, sanat içindir." cümlesinin ne demek olduğunu, soylu kesimin neden bu kadar yüceltilip halkın neden yerildiğini ve kibrin neden bu kadar üst safhada olduğunu daha iyi idrak ettim. Her okuduğum satırda bu bende sırıttı mı? Evet. Yer yer rahatsız da oldum ama herkesin aynı düşünmesinin imkansız olduğunu hatta sıkıcı, yeniliğe gem vuracak bir şey olduğunu da okuduğumdan ilk defa böyle bir kitap serüvenine başlamanın farklılığına odaklanarak devam ettim. Lord Henry'in her düşüncesine olmasa da bazı söylediklerinde son derece haklı olduğunu da burada söylemek lazım

Edebiyat