Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalı ve
saklamalıydı. Ne güzel bir istirahattı bu! Duyacağı tek
ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayakları olacaktı. Başının üstünde kimse yürümeyecek, rahatsız edilmeden
yıllarca evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik bir ölüm,
kırların dinginliğinde sonsuz bir uykuydu.