Ebru Selvi
@_ebruslv_
Ne tuhaft şu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu.
İnsan bazen menzilin başında bazen ortasında bazen de sonunda anlar ki eğer insanın onu yaratan Rabbi ile arası iyi değilse hiçbir teselli hiçbir haz ve ilişki o kalpteki boşluğu dolduramıyor, dolduramaz!.. Vesselam!
Bin bir türlü haz ve sefahat yolu varken, olumlu duygular kadar negatif onlarca duyguyla da donatılmışken insan, bu dünya yolculuğunda iyi bir insan olarak yol almak ve bu iyiliğin daimî olması pek meşakkatlidir. İyiliğin suistimalinin onlarca yüzü varken insanın güzel meziyetlerine sahip çıkması, yıpranmadan yürümesi de oldukça zordur. Burası insanın insanla imtihan edildiği, yontulduğu ve hırpalandığı oranda da güçlendiği, daha kavi bir şekilde yeniden yürüdüğü bir dünya.
Yine idrak etmemiz gereken bir gerçek de herkesin tekâmül süreci ve yolu yürüyüşü farklıdır. Kimisi kabuğunu kırıp kayalıkların içerisinden filizlenirken kimisi yemyeşil bir vadide suyunu tüketip solmaya mahkûm ama halinden memnun bir şekilde tekrar açmaya niyet edemeden terk eder diyarı.
Kabullenmek, olanları onaylama anlamına gelmez. Aksine, kendi yoluna bakabilmesi içindir. Çünkü kabulleniş, insanın o şiddetli öfkesini de acısını da sağaltır. Takılı kaldığı ama değiştiremediği o halin onu yavaş tüketmesinin önüne geçer. Beynin, bedenin ve ideallerin işlevselliğini bozmasına mâni olur.