Eymen Dila Dede
@_edd
null
Düzgün iletişim kurulduğunda, dürüst davranıldığında, canı istediği gibi davranmak yerine rica edildiğinde, ben zaten dünyanın en anlayışlı insanı olurum kendimi çok iyi tanıyorum. Ama kırıp inciterek, açıklama yapmaya tenezzül etmeyerek bana gelindiğinde ben sakin kalamıyorum.. Resmen parçalıyorum..!
Eymen Dila Dede
Bildiğiniz üzre Osmanlı devletinde mesleği kasaplık olanlar bir süre bu mesleği icra ettikten sonra bir süre de bahçıvanlığa yöneltilirdi. Bu, kasapların kesme, biçme, parçalama işleriyle uğraştıkça merhamet duygularının yok olacağı düşüncesiyle yapılırdı. Sizin mesele de o misal. Kendinizi daha fazla kaptırmadan uzaklaşınız, uzaklaştırınız :))
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Belki de ihtiyacımız olan yalnızlıktır ama
ürkeriz ondan.
Eymen Dila Dede
Yalnızlık zamanla kişilik kazanıyor ve sığınacak bir varlığa bürünüyor. Sığınıyorsun ve artık yalnızlığın kucağından dışarı bakınca ürküyorsun...
Düzgün iletişim kurulduğunda, dürüst davranıldığında, canı istediği gibi davranmak yerine rica edildiğinde, ben zaten dünyanın en anlayışlı insanı olurum kendimi çok iyi tanıyorum. Ama kırıp inciterek, açıklama yapmaya tenezzül etmeyerek bana gelindiğinde ben sakin kalamıyorum.. Resmen parçalıyorum..!
Eymen Dila Dede
Bende de mevcut bu durum. Ve kendimi bildiğimden rahat içim fakat arada sırada uğruyor, keyif kaçırıyor o olumsuz tipler ve evet insana bu tür davranışlarla yaklaşanlar, iyi niyetleri suistimal edenler bence de “parçalanmayı” hak ediyorlar ama farkettim ki parçaladıkca da vahşileşiyorsun. Eğer kapıyı göstermez de yanında barındırırsan bu sefer içindeki düzgün, dürüst, uyumlu insanı zamanla kaybeder hale geliyorsun. O yüzden uğradıklarıyla geri çıktıkları bir oluyor artık hayatımda. Böylesi çok daha iyi.
Kendini yutan..
Bir zamanlar olmama ihtimalini dahi ele almadığım kimselerin yüzlerini unutmaya başladım şimdilerde. Ya da yine öyle sanıyorum. Bilmiyorum..Ama bugün olmasa bile, usul usul yutacak o yüzleri zaman..Bunu biliyorum.
Ya anılar?
Evet, can yakıyorlar ama onlar gerçekten de yok mu edilmeliler? Hayır. Bunu kendi ellerinle yapmaya kalkarsan bu..bu bencillik olur. Adlarının önüne koyduğun “nankörlük” sıfatı, seninkinde de belirir ve bu sefer yoklukları sadece kayıptan ibaret olur.
Oysa vazgeçişinin bi niteliği olmalı. Kolaya kaçmak değildi çünkü seninkisi; bütün çabana rağmen açılan yaralarına artık yara bandı yetiştirememendeydi mesele. Üstlerini kapatamayacağın kadar yayılmışlardı bir de..
Aslında belki de kapatmamalıydın yaralarını. İnsanlardan kapattığın bir şeyi fark etmelerini beklememeliydin. O güç bela sakladığın yaranın ciddiyetini gözlere sokmalıydın belki de.
Ya da sadece bıraksaydın biraz..havaya doysaydı, kanın oksijenle buluşsaydı.. Çünkü biliyorsun, baban elini kestiğinde “Bırak sarma, havasız kalırsa geç iyileşir.” derdi hep. Başka zamanlarda da babanı dinlemeliydin zaten ama..her neyse işte...
Anılar...
Bir gün, usulca yutan zihnin olduğu zaman, işte o zaman onlar da yok olacak..
Evet! Usulca yutan, kendiliğinden yutan.
Kendini yutan...
-Edd
Kitap Kâşifi isimli okura yanıt verildi
Eymen Dila Dede
Ne kadar güzel..Mutluluğunuz daim olsun. “Hüzünlü” sıfatının yalnızca ironide kalması dileyiyle. :))