Bir düşünün, qız on beş-iyirmi il öz ailəsiylə yaşayır, bir gün ömründə tanımadığı, görmədiyi birinə öz həyatını təslim edir. Bu adamın xəstə, manyak ola biləcəyi ehtimalını qoyaq qırağa, onun xasiyyətinin, yaşayış tərzinin, böyüdüyü ortamın o qızla uyğunlaşmamasının necə böyük bir müsibətlərə yol aça biləcəyini düşünün.
Ümumiyyətlə bu insanlar niyə heç nə bilmədən, dərinliyinə enmədən başqaları haqqında hökm kəsirlər? Axı niyə insanlar özlərinə baxmadan başqalarını nəyəsə görə qınayırlar?
Amma bunlar heç sevmədiyi hərəkətlər idi, çünki o heç bir qızın və ya qadının, sevdiyi belə olsa, kiməsə möhtac olmasına qəti qarşıydı. Çünki qadınların əksər oğlanlardan daha əzmkar, iradəli olduğunun fərqində idi.
Yersiz qürurun səni hörmətsiz edə bildiyi kimi yerində qürursa zirvəyə yüksəldər. Elə bir düşüncənin hakim olduğu dövrdə yaşayırıq ki, artıq günahkar olub da üzr istəmək acizlik kimi gözükür, adıysa qürurluluq olur.