“Yarınlar hep güzel olacak denir. Oysa bugünler, dünün yarınları değil mi?”
Uzun süredir klasiklerden uzak kalmıştım. Sahalara Bir İdam Mahkumunun Son Günü kitabıyla döndüm.
Tam olarak yorumlayabileceğimi sanmıyorum. Çünkü henüz ifade edebileceğim bir yorum oluşmadı. Ama bir film tadında karakterin yaşadığı günleri okumak değil de izledim resmen. Bu açıdan beni hayattan kopartıp içine alan bir kitap oldu.
İdam mahkumu olarak değil de mesela benim de bugün son günüm olsa ve bunu bilseydim ne hissederdim, nasıl hissederdim diye düşündüm. Düşündüğümde bir ürperti geldi. Son günün bunu biliyorsun ve geri sayım yapıyorsun. Muhtemelen pişmanlık ve korku duyardım. Vaktim varken yapmam gerekenleri yapmadım ve şimdi bunun pişmanlığını yaşıyorum.
Sonra tekrar hayatıma döndüğümde son günüm olup olmadığını bilmiyorum ama hala fırsatım var diyorum. Ayrıca son günümmüş gibi ne yapmam gerektiğini düşünüp ona göre hareket etmeye çalışıyorum. Çünkü işin sonunda “keşke” demek istemiyorum…