Kendine ilk kez, yaşamaya devam etmesi için bir neden olup olmadığını sordu. Bu sorunun yanıtını bulamadı, yanıt hep ona ihtiyaç duyulduğunda gelmez akla, çoğu kez de beklemek verilebilecek tek yanıttır.
Çiçekler yine açar pek sert geçen bir kışın ardından
Kuşlar yine uçar soluk ve biraz da durgun bir baharda
Çocuklar yine güler insanlığın utandığı yıkıcı bir savaştan, bütün varlıklarını kaybettikten sonra bile.
Hiçbiri bildikleri yoldan vazgeçmedi.
Sadece sen gelmedin, bir daha dönmemek üzere
girdiğin o kapıdan
Senin kalemin kırıldı, benim mürekkebim tükendi
Şimdi ikimiz de yalnızız;
Sen kimsenin olmadığı o yerde,
Ben ise en koyu kalabalıklarda.
Göğsümün kafesine bir ömür boyu hapsolmuş kalbim
Senin yokluğunda selam durmuş geceye yok oluşa inat
Yumulu gözlerini aç ,tut beni ,tut ellerimden özgür bir kuş olayım
Bir kuş olaydım da yorgun bakışlarında anılarımızı tekrar yaşasaydım keşke
Ama sen yoksun , sen uzaktasın , aydınlıkta...
Acı bir gülümseme duyuyorum zamanın yeniden yaratıldığı yerde
bişnev