Yeniden başlayacağız. Bıkmadan, usanmadan, yeniden deneyeceğiz. Dünyanın bütün olumsuzluklarına rağmen, güneş her sabah yeniden doğuyorsa, ger sabah yeni bir güne açıyorsak gözlerimizi, bunun bize sunulan en büyük şans olduğuna inanıp “ yeniden” diyeceğiz… Bir kez daha… Yeniden…
“ ortası delik taş olsan, bir çoban takar seni sopasına, yine de yalnız kalmazsın” derdi babaannem. Düşünüyorum da şimdi, ortanın delik olduğunu kabul edip kendi kusurlarını kabullendiğin ve çobanın gönlünü hoş tuttuğun sürece yürürsünüz birlikte…
Oysa kabullenebilsek kendimizi, geçmişimizle, geldiğimiz yerle, bizi biz yapan insanlarla barışabilsek her şey daha kolay olacak. O zaman daha kolay çıkabileceğiz kendi yolculuğumuza.