Biz mi
Yaşıyoruz işte…
Hepimizi alçaltan bir dünyayı
Sevmeyi öğrendik sonunda
İyi insan olduğumuz zamanlardan
Sessiz bir yara derimizde
Zorbamızın merhametinden
Bir gelecek umudu
Bir utanma duygusu
Konuştukça kalbimizde soğuyan
Ruhumuzda taşa dönüşmüş
Bir ana rahmi yalnızlığı
Her sözümüzde bir ölüm ıslığı
Saçaklı bir korku
Ne rüyalarımızda başka bir hayat
Ne evlerimizde bir sevgi hatırası
Ne yıldızların şarkısı başımızın üstünde…
Ölüm ne ki
Yaşıyoruz.
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke yalan söylüyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke saygısıyla zorbasını seviyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke kendi ruhunu taşlıyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke acısından nefret ediyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke merhametini korkuyla boğuyor.
Biz nasıl yeni bir zaman yaratacağız
Bi nasıl bu çürümeden arınacağız
Biz nasıl birbirimizin onurunu koruyacağız
Biz nasıl özgürlüğümüzü hatırlayacağız
Biz nasıl evlerin ağıtını göreceğiz
Biz nasıl kendi şarkımızı söyleyeceğiz
Biz nasıl çocuklarımıza inanacağız
Biz nasıl başkalarının masalını seveceğiz
Biz nasıl gözyaşımızla güzelleşeceğiz
Biz nasıl tanrıyı yeryüzüne indireceğiz.