“Fakat -tuhaftır- bir zamanlar çok güzel bulduğu anların hiçbiri artık öyle gelmiyordu. Çocukluğuna dair ilk anıları dışında hiçbiri. Çocukluğunda, şu anda yeniden yaşayacak olsa yine güzel bulacağı gerçekten hoş şeyler vardı. Ama o hoşluğu yaşamış adam artık yoktu: bütün bunlar bir başkasının anılarıydı sanki...”
" ... bütün ölüler gibi, hayatta olduğundan daha güzel, özellikle daha anlamlıydı. yüzünde, sanki yapılması gereken şeyin yapılmış olduğunu gösteren bir ifade vardı. bunun yanı sıra bu ifadede bir sitem, hayatta olanlara bir güceniklik okunuyordu."