Fatma
@_fatma
“İnsan dediğin; inna lillah’tan başlayıp inna ileyhi raciun’a giden aciz bir yolcudur.”
Şu anda okuduğu kitaplar
Nisan yağmurları bir başka yağar. İnsanda bir meltem havası oluşturur. Bir ahenk içinde yağar yağmurlar, kimseyi incitmeden iner yeryüzüne.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
O yıllar mutlu olduğumuz yıllardı. İmkânlar kısıtlıydı, fakat insanlar kanaatkârdı ve olanla yetinmesini bilirlerdi. Şimdi öyle mi?
Mesela çiçeğe bürünmüş bir erik ağacının görüntüsü sadece gözleri değil, gönülleri de bayram yerine çevirir. "Tekrar çiçek açıyor ağaçlar / Bu olsa gerek iade-i itibar."
Halbuki mevsimlerin de bir kalbi vardır. Bizden bir karşılık görmek ve coşkularına ortak olmamızı beklerler.
Ölümün ev sahibi olduğu bir dünyada, bize düşen görev misafir gibi davranmaktır. İnsanın bu dünyada misafir olduğunu bilmesi, dünyaya ait olanla arasına mesafe koymasını sağlar. Sahiplenme duygusunu kısıtlar, olanla yetinmesine imkân verir. Daima emanet duygusuyla hareket etmesinin önünü açar. Hz. Ali Efendimizin buyurduğu gibi davranır: "Yapman gereken hayırlı işleri yarına bırakma. Bakarsın yarın olur da sen olmazsın."