f`
@_filizz_
•bazen küçük bir cümle kocaman bir kitabı okutur..
Yüreğinle sevdin, kalbinle sevdin, fedakarlıklarınla, çabalarınla, emeklerinle ve gerektiği zamanda da iki kişilik sevdin. Hissettirdin ama hissedemedin. O buna değer dedikten sonra aslında kimsenin hiçbir şeye değmediğini görünce ayrı tükendin. Sonra hiç edildin. Bittin ve bitirildin. Elinden geleni yaptın ve sonunda "o buna değer" dediğin insanın gerçekten hiçbir şeye değmediğini anladın. Hayatta yaşamadan öğrenilmiyor hiçbir şey. Sen yanılmanın verdiği acıyı ve hiçliği dibine kadar yaşadın. Sana bir tavsiye: Artık sende kalsın duyguların.
Çünkü böyle daha güzel, sen ve yalnızlığın...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aile sevgisi görerek büyüyen çocuklardan olmadım ben hiçbir zaman. Hani çocukken büyümeyi ister insan, büyüdüğünde ise çocukluğuna dönmek ister ya...
Büyüdüğümde bile dönmek istemeyeceğim kadar elimden alındı çocukluğum.
Aşka olan inancımı yitirdim. Uzun zamandır "Artık hiç kimsenin beni gönülden seveceğine inanmıyorum.” mantığıyla sürdürüyorum hayatımı.
Altından kalkamam dediğin ne varsa altından kalktığında, ben bunu hak etmedim dediğin her şeyi yaşadığında, göğüs kafesinde minik bir serçe gibi çırpınan kalbin gün gelip sadece kan pompalamaktan başka bir şey yapmadığında söylediklerimi anlayacaksın.
Ne kalem yazdı halimizi,
Ne de cümleler anladı bizi.
Ünlem şaşkın, virgül eğri.
Bir noktaya gizledik dertlerimizi
Cemal Süreya
Cemal Süreya