Bazen insan gerçekten yorulur. İçinden hiçbir şey yapmak gelmez, umut kelimesi anlamsızlaşır. Hayat sanki hep aynı yerden vuruyormuş gibi gelir. Ama şunu bil: Bu hisler kalıcı değildir. Şu an yaşadığın karanlık, hayatının tamamı değil; sadece bir dönemi.
Ümitsizlik, “değişmez” diye fısıldar. Oysa hayatın doğası değişmektir. Dün böyle değildi, yarın da böyle olmayacak. İnsan en çok düştüğü yerden güçlenir. Yorulmuş olman zayıf olduğun anlamına gelmez; hâlâ ayakta olman zaten güçlü olduğunun kanıtıdır.
Her şeyi bir anda düzeltmek zorunda değilsin. Sadece bir adım at. Küçük bir adım. Çünkü bazen umut, büyük sözler değil; vazgeçmemeyi seçmektir.