Böyle bir dünyada, güzelliklere tutkun bir insan için hayatı çekilebilir kılan her şey yok olacaktır. Sanat, insan doğasının vahşi ve anarşik yönünden doğar; sanatçı ve bürokrat arasında derin ve karşılıklı bir düşmanlık olmalıdır.
Tüm iyilikler bireyin kendi içinde gerçekleştirilmelidir ve dünyayı yeniden şekillendirme amacı güden herhangi bir siyasi sistemin en önemli amacı bireyin özgür gelişimi olmalıdır.
Özgürlüğün en büyük iyilik olduğunu söylemiyorum: En iyi şeyler içten gelenlerdir, yaratıcı sanat, sevgi, düşünce gibi şeyler. Tüm bu unsurlar siyasi koşullar tarafından desteklenebilir ya da engellenebilir, ama siyasi koşullar tarafından yaratılmaz. Özgürlük, hem kendi içinde hem de tüm diğer iyiliklerle olan ilişkisi bakımından siyasi ve iktisadi koşulların sağlayabileceği en büyük iyiliktir.
Anarşizmin özgürlük yönünden avantajı var, sosyalizmin de çalışmaya teşvik etme yönünden. Bu iki avantajlı tarafı birleştirerek yeni bir yöntem bulamaz mıyız? Bana bulabilirmişiz gibi geliyor.