Etik bir konuşma aralarındaki farkın önemli bir anlaşmazlığa ya da uyuşmazlığa yol açtığı, "bunu yap" sunu yapma” türünden, altları da doldurulmuş temellendirmelerle ilerlemelidir. Kimileyin, gerçekten de, etik konuşmaların durdurulması gerekir. Hiçbir yere varamıyoruzdur, ayrı yönlere gitmekte fikir birliğine varmışızdır. Ama her zaman da değil. Bazen de durmamalıyız, durmayı göze alamayız, risk almayı sürdürmeliyiz. Eğer eşim, ben tersini düşünürken, eve gelen konukların sigara içmesine izin vermemiz gerektiğini düşünüyorsa, bununla ilgili oturup konuşmalı, birimizin diğerini ikna etmesi ya da ödün vererek meseleye ortak bir çözüm bulunması için elimizden geleni yapmalıyız. Seçenekler arasında, en kötüsünü düşünürsek, zorlama ya da boşanma da olabilir. Kaldı ki, düşüncelerimizde olmasa bile, uygulamaİarımızdan bunun böyle olabileceğini hepimiz gayet iyi biliyoruz. Mesele hayvanların avlanmasının durdurulması ya da denek olarak kullanılmasının engellenmesi veya kürtaja izin verilmesi gibi birilerinin çok umursadığı bir şey olduğunda, boş bulunup da “eh, bu sadece bir görüş” diyen acemi göreciler, hiç kuşku yok ki, bir sonraki belli bir görüşten de en yoğun ilgi ve alâkalarını esirgemeyeceklerdir!
din, davranış standartlarının kaynağı değil, bir izdüşümüdür; bu standartları mutlak bir otoriteyle donatmak için kusursuz biçimde yapılan bir yansıtmadır.
Dostoyevski'nin dediği gibi, "Tanrı yoksa her sey mubah mıdır?" Hiç de yabana atılabilir bir sav degil bu: bir yasakoyucunun olmadığı yerde yasanın kendisi olabilir mi?