Herkes kendi kişisel şovunun peşindeydi bu hayatta. Herkes herkesin üzerinde tahakküm kurmaya çabalıyordu. Kim nasıl panik atak geçirmeyecekti? Kim nasıl götünden insan uydurmayıp da sanrılar görmeyecekti? Manyak kaynıyordu resmen ortalık.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İşte bunu başarıyordu annesi. Sadece söylediği değil, söylemediği şeylerle de insanı yaralamayı beceriyordu.
Kelimelerle insan yaralamak bu evde sanat niteliği taşıyordu. Sanat da nihayetinde taklitten ibaretti.
"Ben iyiyim ya," deyiverdi ortaya. Bunun işleri hızlandırabileceğini düşünmüştü. Oysa iyi falan değildi Necip. Aldatılmıştı. İşsizdi. Fakirlikten sokak ortasında bir çöküp bir bayılarak hastanelik vaziyete gelmişti. Sakinleştirici ilaç tesiriyle sanrılar görüyor, hayalî adamlarla konuşuyordu. Nasıl iyi olabilirdi ki?
Nuriye Hanım, hayati mücadelelerini konuşarak veren bir insandı. Bir samuray için katana, bir keskin nişancı için dürbünlü tüfek neyse, Nuriye Hanım için konuşmak oydu.