O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi
Bir bıçağın ağzında yürür gibiydin
Demirlerin soğukluğu soluk dudaklarında
Gözlerinde karanlığı dar hücrelerin
Seni görür görmez özgürlüğümden utandım
Söyle ne içersin, çay mı kahve mi
Çok değişmişsin birden tanıyamadım.”
Ne acı, bu çağda onca yüksek binalar onca binalar yaptı insanoğlu da, hâlâ evini bulamadı. Sabahattin Ali, "Gerçekte hep yalnızdım, hiçbir yerde kendimi evimde hissetmedim."