Kendinden öncekileri bütünüyle unutturan, kendinden sonra geleceklere de kapıları kapattıran bir alımı vardı onun. Ayrıca şunu da bilmeni isterim ki, yoldan başka bir evi olmayan bana, evimden başka bir yolum olmaması gerektiğini düşündüren bir tek Mahinur çıktı.
Heyecanını yitirmiş her kent, hatıralarıyla avunurdu; hatıralarını çoğaltır, onları biçimsizleştirir, yeniden şekillendirir, bir yerden sonra kendini hatıralarından ayırt edemez olurdu. Kendine kendini anlatan ve kendinden kendini dinleyen kentlerdi bunlar. Hepsinin de sonları kaçınılmazdı: Hatıraları tarafından hatırlanmak.
Ben bu kenti görmek için boşuna koyuldum yollara:
daha iyisini anımsamak için hep aynı kalmak
ve hareketsiz durmak zorunda olduğundan,
Zora eridi, çözüldü ve yok oldu.
Yeryüzü unuttu onu.
Italo Calvino