İçsel yalnızlıkla, bazı durumlarda yaratıcı yalnızlıkla, insan ilişkilerine özlem olan yalnızlıkla , içsel kökenlerin sonsuz arayışı olan yalnızlıkla,kısacası, insanın ancak günlük rutin ve anlamsızlıklara kapılarak kaçınabileceği, aksi takdirde kaderi mahiyetinde olan yalnızlıkla yüzleşildiğinde, zaman deneyimi kökten değişir.
Yalnızlığa, “kendi kendimle ben”in alanına girmek bir görevdir; bunu yapmak çoğu zaman oldukça ağır gelir, çünkü insan, bu noktada kendi içselliğindeki gerilim ve güçle, bilincini kovalayan ihtiyaçlarla temasa geçmektedir.