Tanrım, bana bu dünyadaki tüm acıları tattır ki onlar sızlanırken yaralarım var, diye ben sağlam kalabileyim. Beni hep ağlat ki onlar ağlarken, ben gülebileyim. Beni hep düşür yere ki onlar tıkılı kalırken o dipsiz kuyularda, ben hızlıca yürümeye hep devam edeyim. Boğ ki beni her gece, sabah daha derin nefes almayı öğreneyim. Ve sev beni, hiç kimsenin sevmediği gibi... Senden güç alayım, duymayayım onların seslerini ve nefretleriyle bıçağımı daha keskin bileyeyim.
~PVN