୨ৎ Mary Bennet
@_missbennet
shine, dream, smile
⊹ ࣪ ˖ intj
Şu anda okuduğu kitap
Ölülerim var ve gitmelerine sessizce izin verdim.
Oysa söylenenin aksine fazlasıyla kendilerinden eminler,
Ölü olmaya bile hızla alışıyorlar ve garip bir neşeyle dolular.
Buna şaşıyorum...
Yalnız sen, bir tek sen geri döndün.
Beni delip geçerek etrafımda dolaşıyor,
Bir şeylere çarpıyorsun ve her çarptığın şey
Senin için ses çıkarıp seni ele veriyor.
Ah, zahmetle öğrendiğim ne varsa benden alma.
Haklı olan benim, yanılan sensin,
Eğer hâlâ başkasına ait olana duyduğun özlemle buradaysan.
Biz onu gözümüzün önünde sansak da aslında burada değil.
Onu fark ettiğimiz an,
Sadece kendi varlığımızın yansımasını görüyoruz.
Reklam
2 Kasım
Gece bizi birbirimize yaklaştıran şey yalnızca tek bir ışıktı. O ışığın altında hiç konuşmadan durmaya alışmıştık. Ben büyük bir şevkle hayatımızın mutluluğunu anlatan hikâyeyi yazmaya devam ederken Setsuko ise lambanın gölgesinde kalan loş yatağında, varlığıyla yokluğu bir sayılacak kadar sessizce yatıyordu. Zaman zaman başımı kaldırıp ona baktığımda sanki dakikalardır gözünü dikerek beni izliyormuş gibi duran bakışlarıyla karşılaşıyordum. Sanki, “Yalnızca yanında olmak bile bana yeter.” dercesine sevgi dolu gözlerle bakıyordu bana. Ah, şu an sahip olduğumuz bu mutluluğa inanmamı sağlayan, ona net bir biçim vermek için uğraşırken imdadıma koşan şey tam olarak buydu işte!
O akşam yan taraftaki odama uyumaya giderken Setsuko seslenerek beni durdurdu.
“Az önce söylediğim şey için özür dilerim.”
“Önemi yok.”
“Aslında o an başka bir şey söyleyecektim ama birden ağzımdan öyle çıktı.”
“Ne söyleyecektin peki?”
“Bir keresinde bana, doğanın yalnızca ölümün eşiğindeki insanların gözüne güzel görüneceğini söylemiştin ya hani... Bir an aklıma bu sözlerin geldi. Manzaranın o güzelliği bana bunu hatırlattı.” dedi ve bir şey anlatmak istercesine yüzüme uzun uzun baktı.
Ne yas ne de gurur, neşe kadar gerçekti; o neşe ki, gök ve deniz arasındaki soğuk rüzgarda titremiş, ateş gibi cayır cayır yanıp, birden sönmüştü. Burası onun kalesi, onun şehri, onun dünyasıydı; bunlar onun halkıydı. Burada sürgünde değildi.
Reklam