Mehmet Fatih Narin
@_monarin
...yürüyor salyangozlar sonrası yağmurun
bir dağılma
bir yağmur eskimesi bu eskirken yeryüzü...
okurken her kanat çırpışında insanın vahşetine dair yeni bir yara aldığım, sarsıcı bir "yeryüzü cehennemi" yolculuğu gibi hissettiriyor. Yazarın, doğanın en zarif mucizelerinden biri olan leylek göçünü, organ kaçakçılığı gibi mide bulandırıcı bir insanlık suçuyla aynı potada eritmesi; masumiyet ile kötülüğün bu kadar keskin bir tezatla çarpışması ruhumu gerçekten hırpaladı. Louis ile birlikte Avrupa’nın steril sokaklarından Afrika’nın kan ve ter kokan derinliklerine sürüklenirken, aslında sadece katilin peşinde koşmadığımı, modern medeniyetin o sahte maskesinin altındaki ilkel vahşetle yüzleştiğimi fark ettim. Kitap bittiğinde zihnimde kalan şey sadece bir polisiye kurgu değil; gökyüzünün özgürlüğüne inat, yeryüzünün ne kadar dar ve karanlık bir hapishane olduğuna dair o ağır, melankolik tortuydu.
