Elif
@_muelliff
4 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Yürüyen cesetlerden ibaret bu koca şehir. Kalplerinde sevgi yoksunluğu, kurumuş bir dal gibi dolaşıyorlar ve farkında değiller. Yağmur da yetmiyor onların kuruluğunu gidermeye,öyle donmuşlar ki asık yüzlerinden hiçbir duygu ihtimali okunmuyor. Ağlayan insan canlıdır, yaşıyordur hâlâ.Çünkü hissediyordur, seviyordur ,özlem duyuyordur. Duygudur insanı yaşatan, ruhun hatırlatan .Yoksa gerisi kurumuş bir beden...
Cahiliye döneminin Kara kuyuları şimdi ise beyinler o zamanki kız çocukları gibi hakikat diri diri diri gömüyorlar...
Yaşamak ve ölmek arası, santimlik kumaş farkında iken elini kalbine koyunca değil kalbini secdeye serdiğin de anlarsın yaşadığını... Sıcak bir gün, hafiften serin bir rüzgar dengeliyor yaşamak denilen anı... Çayı da yama yaptık mı acıyan yanlara...Emanet ettik mi sevdiklerimizi de emanetleri kaybolmayan Allah'a ... İnşirah rüzgarları dengeler yürek yangınlarımızı da...