Sinem
@_neon_
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Geçmiş Asla Yok Olmaz Yalnızca GizlenirDüşünce
Matt Haig beni çok derinden etkiliyorsun. Bu yazardan okuduğum ikinci kitap. Bir diğerinde çok etkilenmiştim fakat bunda ondan daha çok etkilendim. Uzun uzun çok uzun bir hayatınız olsaydı bu hayatı sever miydiniz yoksa her acıda biraz daha içe kapanıp kadere mi sayardınız?
Kitabımız bilindik bir hikâye üzerine kurgulanmış. Kahramanımız Estienne Thomas Ambroise Christophe Hazard 1581 Mart'ının üçünde bir Fransız şatosunda doğuyor. Nadir rastlanan bir hastalığa sahip; Anageria. Muzdariplerinin gelişimi olağandan yavaş ilerliyor. Yıllarca aynı görünüme sahip kalıyorlar vs. Kitap boyunca kahramanımızın 400 küsür senelik hayatını günümüz ve geçmiş arasında gidip gelerek gözlemliyoruz.
Yazarın kalemini önceki kitapta da sevmiştim. 4 ana bölüm tarihlerle aralanmış küçük bölümlere de bölününce okumak yormuyor aradaki es'ler insanı rahatlatıyor. Kurgu sıkmadan, merak uyandırarak ilerliyor. Geçmiş ve gelecek hakkındaki akış insanı düşündürüyor, söyleyecek çok şey var ama inceleme yetmez anlatmaya.
Zamanın bizi hem avutup hem dehşete düşürebilmesine, hayatlarımızın ölçeğini ve kıymetli dokusunu takdir edebilmemizi sağlayışını gördüm. Zamanı durdurmanın ancak bu zinciri kırıp ne geçmişte boğulup ne de gelecekten korkmakla olacağını da yine bir o kadar gördüm.
Normalde kitapların önsözleri ya da teşekkür kısımları gözden kaçar. Ama bu sefer teşekkür kısmını hikayenin devamı sandığım için yanlışlıkla okudum. Şu cümleyi gördüm : "... eşim ve dostum Andrea Semple'a teşekkür etmem gerekir. Zamanı en çok onun için durdurmak isterdim." Bu cümle hepimiz için aslında. Hepimiz bir gün zamanı kim için durdurmak istediğimizi buluruz umarım.
Son KuşlarDüşünce
İçeriğinde: Özgürlükçü ve gündelikçi bir bakış açısıyla, yalın bir anlatım ve sade dille; size denizi, emeği, alın terini, insanı, insan olmayı anlatan ve sizi bunlara özendiren hikayelerin bulunduğu bu kitabı okumalısınız.
"Yazmasam deli olacaktım."
Yirmi öyküye ev sahipliği yapan, farklı düşüncelerin farklı kesitler üzerinden aktarıldığı “Son Kuşlar” kitabında, öncelikle bizi karşılayan “Çehov Tarzı” denilen kesit öykücülüğü oluyor.
Ardından sade bir dil ve anlaşılır bir üslup tercihi yapan yazar, doğaya olan saygısını, sevgisini, müthiş bir duyarlılık ile okuyucusuna aktarıyor.
Her öyküsünde, ayrı ayrı duyarlılıklar işleyen yazarımız;
Bu duyarlıklar sonrasında neler olabileceği yahut bu duyarlılıkların ortadan kalkması halinde hangi sonuçlarla karşılaşılabileceğini okuyucuya aksettiriyor. Bununla birlikte tam bir deniz tutkunu olan Sait Faik, öykülerinde, çokça deniz ve denizcilik terimleri kullanarak, bu husustaki anı ve düşüncelerini okuyucusuyla paylaşıyor, âdeta tüm toplumsal sorunları ve bilgisini okuyucunun gözleri önüne seriyor.
Denizin ve balıkların kokusunu anımsatan, balıkçıların alın terinde ve yaralarında boğulduğunuz, adalı, kuş çığlıklarıyla süslenmiş, gelişigüzel ve sıradanlıkla anlatılan bu harika hikayalerin içinde kayboldum. Yazar öykükerini öylesine yazmış gibi görünse de, somutlukla çerçevelendirmiş olsa da ben anlatımı yoğun ve duygulu buldum. Özellikle “yazmak”la ilgili düşüncelerini ve tavırlarını açık açık yansıtmış bazı öykülerinde.
İnsanı kucaklayan ve olduğu gibi kabul eden bir yapısı var yazarın, öykülerinde onlara kızsa da sövse de yalnızlıktan nefret ettiğini anlayabiliyorsunuz. Tasvirleri de çok hoşuma gitti çünkü aynı zamanda bir doğa sever…
Hayatından sunduğu kesitler ile günümüzden çok farklı bir yaşam tarzı sergilenmiş ve
