Zurnalarbenimiçinçalıyor
@_nnn_
Zaman şehirdeki gibi hızlı akmaz Anadolu’da, yollarda sürünür saatler, saat bir mi, iki mi, üç mü kimsenin işi değildir. Vakit aheste akar. Günlerin geçtiği, ayların değiştiği sadece mahsullerden, yılların geçişi de yüzlerden anlaşılır. Zaman yürür ve insanlarin yüzleri kırışıklıklarla dolar
Her şey insana yazılıyor diye düşündü; ama bazen ulaşmıyor. Bilmediğimiz nedenlerle dolaşıp duruyor hayatın içinde. Bazen yanından geçiyor insan yazgısının, bazen elinden tutuyor ama bunun kaderi olduğunu anlamıyor. Tam yakalayacak gibi oluyor ama uçup gidiyor.
Sonra bir gün, hiç hesapta yokken, hiç beklemezken, başka âlemlerdeki seyrini tamamlıyor senin olan şey, çıkıp geliyor ve seni buluyor.
En baştan başladılar saymaya. Çiftçi olacağım dedi kimisi, anne olacağım, muhtar olacağım, çok tarla alacağım ağa olacağım, babam gibi mandıracı olacağım, evleneceğim... Ali Rıza Öğretmen’in omuzlan düştü. Ne kadar çabalasa da yenememişti Hacıların kaderini.
Herkes öyleydi orada, bütün babalar ve bütün kocalar elleri havada ve sinirleri tepelerinde gezer, en ufak bir gecikmede ellerini şak diye indiriverirlerdi. Köyde kalırsa onlar gibi olmaktan korkuyordu Ali Rza; herkes, gördüğünü işliyordu, gördüğünü yapıyordu Babasına benzememek için de öğretmen oldu. Babasına benzeyen babaların ellerindeki, kendisine benzeyen çocuklar için öğretmen oldu.
“Yok, adım Ali Rıza, ziyanı yok, bana içi lazım saatin, arkası değil; teneffüs saatlerini ayarlayacağım, kaçırıyorum.”
Saatçi, öğretmenin arkasından baktı; dükkânın önündeki taburesine otururken “Dersi kaçırsan ne kaçırmasan ne; hepsi çiftçi olacak çocukların, teneffüsü ayarlasan ne, ayarlamasan ne?” diye söylendi.