Zurnalarbenimiçinçalıyor
@_nnn_
Askerler prensesin ayakkabısının tekini götürüp, prensesin kaçırıldığını söylemişler.
Kral tozu dumana katmamış. Kimse de ayakkabının tekini alıp kapı kapı prensesi aramamış. Çünkü bu masalın geçtiği ülkede, başkaları tarafından kaçırılan kızlar, geri alınmazmış. Bu kızların ‘ Beni geri götürün’ deme hakları da yokmuş.
Prenses o gün, avcının külkedisi olmuş ve kendini fırının başında avcının anası ve çocukları için ekmek pişirirken bulmuş. Prenses daha on beş yaşındaymış.”
Nimet hanım gibi bir annem olmasını katiyen istemezdim diyorum, bir taraftan da annem olsaydı da keşke Nimet Hanım olsaydı diyorum. Şunu biliyorum ki, bu dünyada eğer annen yoksa, anne olabilecek herkes ve her şey, senin annen olsun istiyorsun
Acıyı çekerken çekiyorsun, anlatırken gözyaşların senden önce konuşuyor. Yıllar içinde alışıyorsun, her geçen gün daha çok alışıyorsun. Bir zaman sonra başkasının hikâyesi gibi anlatmaya başlıyorsun, sanki sen yaşamamışsın, sanki sen çekmemişsin gibi.
Bir gün bir adam geldi eve. ‘Bu senin baban’ dediler. Öyle karşıdan durup baktığımı hatırlıyorum.
Bize çikolata getirmiş, o zamana kadar hiç böyle bir şey yememişiz. Anladım ki baba tatlı bir şeymiş. Ama sonra annemi aldı gitti. Babasızdık, bir de anasız kaldık. Anneanneme anne dedim ben, annem olmadığını bile bile.
Sesine karşılık aşağıdan çığlıklar gelmiş. Beti benzi yerine gelmemiş bir daha annemin. Nurşen orada gitmiş, annem orada gitmiş, ikisi birlikte ölmüşler.
Bana annemin posası kalmış. Benim yıllardır anne diye bildiğim, Nurşen’in enkazıymış.